Između samoća

Poezija Alekse Jankovića nastaje na rubu svetla i tame, između bunta i nežnosti, između samoće i žudnje za bliskošću. Njegovi stihovi dišu ritmom savremenog čoveka umornog od rata, praznih reči i lažnih ideala, ali još uvek spremnog da veruje u ljubav, smisao i pesmu.

„Spontana i promišljena komičnost kao izazov tradicionalnom čitalačkom senzibilitetu obećava novost iskustva, podržanu pjesnikovim razigranim i na momente beskompromisnim letom u neistraženo. Iz tog ugla, okosnicu Jankovićeve poezije čine svjetovna i introspektivna traganja, bez obzira na to da li se radi o potrazi za magičnim riječima, o traženju uzroka ontoloških misterija ili posljedica društvenih nepravdi, ili je svaka tragalačka ekspedicija tek obična ljudska želja za bliskošću.”

Tatjana Bijelić